Uliczkami Starego Miasta w Norymberdze przewalają się tabuny turystów, których ściąga trwający przez cały Adwent sławny festyn.
Motyw religijny jest tylko pretekstem, aby zrobić „interes”. Unosi się zapach grzanego wina, prażonych migdałów i orzechów. Turyści raczą się piwem i kiełbaskami. Kuszą liczne stragany z różnymi świecidełkami.
Niekiedy taki „pusty adwent” przygotowuje też i „puste zimowe święta” bez prawdziwego Bożego Narodzenia. Bywa tak od lat.
Na szczęście od lat jest też wielu ludzi, którzy w I niedzielę Adwentu zmierzają do Lorenzkirche spełniającego dziś rolę zboru protestanckiego, dawnego kościoła katolickiego.
Monumentalna świątynia pogrążona w mroku. Przez całą długość nawy głównej wije się droga z niebiesko-granatowej tkaniny. Przypomina, że Pan idzie do nas. My zaś wychodzimy Mu naprzeciw. Na zaproszenie pastora tego kościoła chrześcijanie różnych wyznań i narodowości z Norymbergi spotykają się razem, aby wyrazić tęsknotę, nadzieję i radość, że Pan jest blisko, że nadchodzi. Poszczególne grupy wyznaniowe i narodowościowe zajmują przygotowane wcześniej miejsca. Po powitaniu następuje ich prezentacja. Każda wnosi światło, znak swej obecności i umieszcza je na tej „niebieskiej” drodze.
Przedstawiciele grup przedstawiają kolejno każdą wspólnotę. Każda grupa modli się słowami pieśni: melodiami i tekstami przekazuje coś ze swego duchowego bogactwa. Była też i nasza, polska grupa: kapłani, chór i wiele innych osób z naszego środowiska.
Chór „Harmonia” modlił się słowami pięknej naszej kolędy „Lulajże Jezuniu”.
Po prezentacji następuje modlitwa wiernych w różnych językach w intencjach świata, Kościoła, ludzi cierpiących i decydujących o losach świata.
Odmawiamy wspólnie, każdy w swoim języku „Ojcze nasz”.
Nawet nie zauważyliśmy jak szybko minął ten wzruszający wieczór.
Potem uczestniczymy w przygotowanej agapie – spotkaniu przyjaciół.
Oby te i tym podobne spotkania służyły spełnianiu się pragnienia Chrystusa Pana „abyśmy byli jedno”.
ks. Zbigniew CR
